Cachers in het wild

Het is altijd weer gezellig om een cacher te ontmoeten bij het uitvoeren van een gezamenlijke hobby. Althans het moment van ontmoeten lijkt gezellig, maar wanneer het log geplaatst is dan blijkt de firma leugen en bedrog weer de overhand te nemen.

Waarom kan men niet gewoon genieten van een hobby en moeten sommigen zich beter voordoen dan ze zijn. Het is toch maar een spelletje. Niets van dit al. Het is super serieus. Het leven staat op het spel.

Leer gewoon te genieten van wat je hebt en kunt.

Maak zo veel mogelijk plezier en niet ten koste van anderen.

Tijdens een korte cache-vakantie jatte een gek mijn portemonnee. Op dat moment wist ik het eind niet. Dus alle pasjes blokkeren. De gek wilde wel de politie bellen. Ik wist toen niet dat zijn broertje bij de politie werkte. Zijn stem was duidelijk herkenbaar door de telefoon. Laat ik eens kijken wat er gaat gebeuren wanneer ik de telefoon vraag. Dat mocht niet. En tot overmaat van ramp had Winschoten geen politiebureau. Ach en wee. Gaan we zo ver. Dan moet dat maar. Het leed is al geschiet. Politie hoef ik niet te zien. Exit.

Hup naar de camping. Ik vraag de gek wat hij wilde eten. Hij schrok, stond trillend op de benen voor mijn neus. Gespannen vroeg hij of ik nog wel zin had om te koken. Natuurlijk antwoordde ik, waarom niet? In een snelle beweging legde hij de portemonnee voor mijn neus op de bank van de camper. Toevallig, Hoeii was deze in zijn jaszak terecht gekomen.

Wat een grap. De grap werd beter. Hij werd namelijk rond verteld.

En wat is mijn grap en stijl. Waar je niets aan kunt doen moet je laten. Laten en laten. En zo laten wij regelmatig links en rechts mensen en dingen vallen. Sommigen staan monter op en gaan een gesprek aan. Anderen verdwijnen in het gif en de vergetelheid.

Uit de wereld der kleine zielen.